top of page

Weeknotes #1 arrogant

Een van mijn goede voornemens is om elke maandag 'Weeknotes' te maken van de afgelopen week. Weeknotes zijn vooral bekend in het bedrijfsleven als oprechte persoonlijke reflecties van je werkweek. Het is eigenlijk een kijkje achter de schermen van De Verderkijkers .


De eerste week van januari stond voor ons in het teken van de opstellingen dag. De locatie was geregeld, de groep was al voor de kerstdagen vol geraakt en toch voelde het alsof er elke dag wel aandacht naar toe ging. Behalve de herinneringsmail naar de deelnemers en contact met de Ruime Ruimte in Delft was alles geregeld. De aandacht die er naar toe ging, had vooral met mijn eigen innerlijk proces te maken:


Doe niet zo arrogant

Ik ervaar spanning, een gezonde spanning weliswaar. Het slaat me niet lam, maar ik ben gewoon weer zenuwachtig. Een gevoel wat ik lange tijd niet ervaren heb en wat me tegelijk een glimlach geeft. Ik houd van groepen. Het is soms bizar om te ervaren met welk gemak ik een groep kan begeleiden. En als ik dit opschrijf hoor ik meteen een kritische stem; doe niet zo arrogant. Het is wel zo, maar dat betekent niet dat ik me altijd prettig voel in een groep die ik training geef of als ik een opstelling begeleid. Er zijn genoeg momenten waarin ik zenuwen, verdriet of stress voel. Op een of andere manier, vloeit dat tijdens groepswerk gewoon door me heen, soms door het te benoemen, soms omdat een ander het al benoemd en zelden blijft het hangen. Waar ik volledig op vertrouw is mijn vermogen om alles er te laten zijn, mijn hoge mate van aanwezigheid en dat er altijd een volgende stap komt (wat die stap dan ook is).


Als het me dan zo makkelijk afgaat, waarom dan de zenuwen? Het staat misschien haaks op wat ik zojuist schreef. Als ik mij weer in een nieuwe setting zet; zoals 7 jaar terug als trainer bij Sonnevelt, 3 jaar terug als trainer Systemisch Coachen Jeugd en Systemisch werken in het onderwijs en nu als opsteller (familie-en Iopt), dan heb ik de angst dat ik onvoldoende lever. Wat als iemand kritisch is?


Wat als...?

Zoals eerder gezegd, legt het me niet lam. Maar het gaat wel door me heen. Ik neem het waar, ik voel de angst én ik ga door. De angst beweegt via een spiraal beweging zo weer mijn systeem uit. Ik ga het niet verder onderzoeken, uitzoeken, analyseren, opstellen etc. Het kantelpunt is al jaren terug geweest, ik ervaar nu alleen nog maar de naweeën ervan.





De dag vloog voorbij, natuurlijk! Ik lag 's avonds volledig voor pampus op de bank. Vol van alle indrukken. En ook van het feit dat ik na een paar maanden sabbatical weer mijn eerste dag met een groep had. Ik heb altijd verwerkingstijd nodig, meestal is dat in stilte voor me uit staren, de natuur in of creaties maken van welke aard ook. Dit keer werd het een takkenril maken voor om het konijnen verblijf.


Liefs Bianca



Comments

Couldn’t Load Comments
It looks like there was a technical problem. Try reconnecting or refreshing the page.

Schrijf je in voor de maandelijkse nieuwsbrief
vol met handvatten om jezelf verder af te pellen

bottom of page